در سرزمینی که هیچ وفا و عشقی وجود نداشت مرا عاشق کردی

دوستم داشتی و دوستت داشتم،دانه های عشق را در دلم کاشتی

و قلبت را کنار آن گذاشتی تا با تپشهایش آرام شود

وقتی که می خواستی بری ، سپردی که از خود مراقبت کنم

و وقتی که رفتی نوشتی که دوستت دارم ، نوشتی باز خواهی گشت

روزها ، ماهاو در امتداد آن سالها گذشت اما تو نیامدی

تنها از تو نامه ها و عکسهایی که برایم می فرستادی به من امید بازگشت تو را می داد

برایت نوشتم : از انتظار خسته شدم پس کی برمیگردی؟

نوشتی: برای برگشتن هرگز دیر نمی شود

نوشتم :دنیا را بدونه تو نمی خوام

نوشتی:منتظرم بمان

نوشتم :منتظر می مانم تا جان در بدن دارم

وقتی که آمدی،وقتی که صدای قدمهایت را شنیدم که هر لحظه به من نزدیکتر می شود

آن زمان بود که قطره اشکی که ، در این روزهای انتظار مهمان چشمانم بود بر روی گونه ام ریخت

و من باز کلمه ی دوستت دارم را از زبان خودت شنیدم،نه نامه هایت

آن زمان بود که مرغهای عاشق را به مهمانی عشق دعوت کردم

تا آواز دوستت دارم را برایت بخوانند و

تو این دوستت دارم ها را از من قبول کردی، من آن زمان بود که خودم را خوشبخت احساس کردم

آه، لحظه ی رهای مرغها رسیده

به تو گفتم : کجا بودی تا این سکوت زجر آورم را تو فریاد بزنی؟دستهایت را به من بده،

دستهایی که خورشید عشق را به من نشان داد،رسیدن به تو یعنی زندگی دوباره

زندگی که پراز شادی و خوشبختیست

باز هم به من بگو دوستت دارم ، بگو این کلمه را که فقط می خواهم از تو بشنوم

صدایم بزن که صدایت ، همچون لالایی در شب است

به فریادم برس ، من همانم ، همان عاشق دیوانه ی تو

من همانم که در انتظار تو شب را به روز،روز را به شب رساندم تا لحظه ی دیدار نزدیک شود

تو مانند دریایی بودی که من همیشه در انتظار رسیدن به آن بودم

در این راه به هر کس رسیدم گفتم:تو می دانی دریا کجاست؟

ولی همه پوزخند زدن :دریا نیست ،سراب است

گفتم : دریا است

گفتند : سراب است ، سراب

ولی حالا من به همه ی آنها می گم من به این دریا رسیدم

ا

آسمان دلم تاریک است،پس او کجاست؟
چشمانم به هر سو می نگرد او نیست
او کجاست ؟ چشمانش کو ؟
عشقش کو ؟ دستانش کو؟
چرا دیگر او را نمی بینم؟
کو؟ کو؟
چشمانش مرا دوست داشتن
زبانش مدام نام مرا صدا می زد
دستانش در جستو جوی دستانه من بود
پاهایش مدام دنباله من راه می رفت
ولی حالا نه نگاهش را می بینم
نه صدایش را می شنوم
و نه صدای گامهایش را می شنوم
او کجاست؟

بچه ها فعلآ نظر سنجی این قسمت را باز نمی کنم

وقتی باز شد خبرتون می کنم

مرسی

 

[ دلنوشته های مروارید ]
+ نوشته شده در ساعت18:51 توسط مــرواریــد

درآن سکوت شب ، در آن تاریکی ،

دختری نشسته است، که دلش از روزگار گرفته است

چیزی نمانده تا گریه کند ،

چیزی نمانده تا ناخونهایش را بر گونه اش فرو کند ، و بر خود

سیلی بزند،

چیزی نمانده داد بزند

، بغضش در گلویش سنگینی می کند

نمی تواند فرو خوردش ، نه نمی تواند.

دستهایش را روبه رویی صورتش می گیرد،

آرام و قراری ندارد.

بغضش را رها می کند.

اول آرام ،آرام و بعد تند

صدای هق،هق گریه اش ، دل سنگ را آب می کند.

فقط خدا می داند چه حالی دارد ، فقط خدا.

دلش می خواهد داد بزند،

از بی رحمی روزگار بگوید ،

از بی وفایی

از بی انصافی ، از بی کسی.

دستانش را محکم بر صورتش می زند و می گوید: گریه نکن ، نه گریه نکن

او به گریه هایت می خندد ، او به گریه هایت ، اهمیت نمی دهد

محکم،بر پاهایش می کوبدو داد می زند:نه گریه نکن او لیاقت ندارد.

ولی ، دلش داد می زند:نه این حرف را نزن

ولی دخترک آرام می گوید: ای کاش او نبود.

ولی باز دستانش را بر صورتش می زند

کسی نیست تا جلو دارش شود.

آنقدر محکم می زند که از لبانش ، جوی خون رها می شود

و این ، شدت گریه اش را بیشتر می کند.

باز می گوید: گریه نکن ، تو نباید گریه کنی ، تو نباید خودت را خوارو ذلیل کنی

نه گریه نکن ، او لیاقت ندارد، نه لیاقت ندارد.

جمله ی اخر ، را با تمام وجود فریاد می زند.

ولی باز دلش به سخن می اید :نه لیاقت دارد ، او مهربان است.

صدای تپش قلبش را می شنود و می فهمد او نیز گریه می کند.

دخترک می گوید: اگر مهربان بود تنهایت نمی گذاشت ، اگر لیاقت داشت خوردت نمی کرد ، تحقیرت نمی کرد.

دل می گوید:او همه ی کسه من است ، او همه ی چیزه من است .

دخترک با گریه داد می زند:اگر همه کست است ، اگر همه چیزت است ، چرا تنهایی؟

چرا گریانی؟ چرا نمی آید آرامت کند؟ چرا نمی آید تا از خورد شدنت جلوگیری کند؟

او تو را شکست ، او روی احساس تو پا گذاشت ، هنوز جای پایش را حس می کنم.

صدایی جز ، صدای شکستن دل نیامد، و دیگر هیچ نگفت.

دخترک باز آرام نشد ، صدای هق هقش ، سکوت شب را می شکست

و صدای ، زجه ها و ناله هایش ، از بی رحمی روزگار می گفت .

در ان شب تاریک ، کسی صدایش را نشنید .

ناگهان جسمی برق زد ،

خط قرمزی ، بر روی سنگ فرش خیابان ، به چشم می خورد

و کسی که از شدت عشق به مرز جنون رسیده بود،خودش را راحت کرد (و چه زجرآوربود مرگ او)

دیگر صدایی به گوش نمی رسید ، جز صدای وزش باد و بعد ناله ی آسمان و رگبار باران.

آسمان تنها کسی بود که به یاد او گریست.

و چه بی وفا بود یار او

 

[ دلنوشته های مروارید ]
+ نوشته شده در ساعت20:4 توسط مــرواریــد