تبليغاتX
از هــــــــــر دری





















از هــــــــــر دری

دلنوشته های مروارید

چشم در چشم نگاه در نگاه

 

قدمی به جلو بر می دارم وباز نگا ش می کنم

 

باورم نمی شه خودش باشه

 

لبخندی شیرین بر لبا ش نقش بسته

 

نگاه زیبا شو به چشمای پر از اشکم دوخته

 

ونگاه حیرانه من به چشمای اون

 

(خدایا باورم نمی شه یعنی خودشه)

 

دستمو جلو می برم وصورتشو لمس می کنم

 

هنوز باورم نمی شه

 

خنده تمام وجودش رو پر می کنه و می خنده

 

اونقدر که چشاش پر از اشک می شه

 

دلم برای خندیدنش می لرزه

 

(خدایا بعد از مدت ها باز اون روبه رومه ونگاش من رو میبینه و می خنده )

 

(خدایا اون چه زیبا می خنده کاش زمان بایسته  تا بتونم سیر نگاش کنم )

 

دارم اون حرفی که یه عمر منتظرش بودم رو میشنوم

 

دوستت دارم

___________________________________________________

))))))))))))))))))))))))))))))))))(((((((((((((((((((((((((((((((((

+نوشته شده در جمعه 1386/11/19ساعت21:20توسط مــرواریــد |

               نگاهش کردم همینجوری که نگاش می کردم 

               پرسیدم:دوسم داری؟

               گفت:اره

               گفتم: چقدر؟

               گفت:نمی دونم و وبعد به اسمون نگاه کرد وگفت :خدا می دونه و بعد لبخندی زد

              و به صورتم نگاه کرد، دوس داشتم همینجوری نگام کنه هیچوقت حالته چشماشو فراموش

              نمی کنم

            و بعد عقب عقب راه رفت ولی همچنان نگام می کرد و من همینجوری رفتنش رو نگاه می کردم 

           توان گریه کردن نداشتم و پاهام توانه راه رفتن

          ولی اون همچنان می رفت

          دستام سست شد و یه دفه زانوام خم شد  رو زمین افتادم سرم رو روی سنگ فرش خیابون گذاشتم

           هق هق گریه رو شروع کردم صدای قدم هاش منو غمگین تر کرد انگار روی قلبم پا می ذاشت

             مثل اینکه یکی قلبمو تو دستاش فشار می داد

              اون رفت و صدای قدم هاش دورو دور تر   شد

                 نمی تونستم داد بزنم بگم برگرد صدای هق هقش دورتر شد

                    انگار برای اخرین باره همدیگه رو می بینیم

                 دیگه ندیدمش تا یه روزی که می خواستن دفنش کنن دلم گرفت کسی جلو دارم نبود

                 دویدم طرفش،         گرفتمش

            پارچه رو کنار زدم از دیدن چهرش سیر نمی شدم

               داد زدم:پیشم بمون تنهام نزار برای یه لحظه چشماشو  وا کرد

                   نگاه غمگینشوبه صورتم  دوخت لبخندی بر صورتش ظاهر شد که دلم رو غمگینتر کرد

                    در لبخند و نگاهش عشق بود

                     لباشو وا کرد و گفت :دوستت دارم

                       ولی من باز داد زدم بمون تنهام نزار آخه بدونه تو چطوری زندگی کنم؟

                  ولی کسی من رو از پشت گرفت و نذاشت سیر نگاش کنم

                پارچه رو رو صورتش کشیدن

             داد زدم: اون زندس کجا می برینش ؟

              اونو از من جدا نکنین و همچنان که داد می زدم به دنباله اونا می دویدم

                 باز داد زدم :نبرینش اون با من حرف زد و به زانو افتادم

               اروم گفتم :اون با من حرف زد اون به من گفت دوسم داره

                ولی کسی به حرفام اهمیتی نداد

                   باز بلند شدم شروع کردم به داد زدن :ترو خدا نبرینش

                  که کسی از پشت گرفتم

                داد زدم :ولم کن اون زندس که اون کسی که منو گرفته بود بغلم کرد گفتم:اون با من حرف زد

                 ولی اون گفت :خیال بوده

                   و حالا غمگین یه گوشه نشستم می گم هیچوقت فراموشت نمی کنم

 

 

                              دوست دارم          

                       این دلنوشته از خودم بود                                       

                                             

+نوشته شده در شنبه 1386/11/13ساعت22:35توسط مــرواریــد |

وفادار

بگذار که در حسرت دیدار بمیرم
در حسرت دیدار تو بگذار بمیرم
دشوار بود مردن و روی تو ندیدن
بگذار به دلخواه تو دشوار بمیرم
بگذار که چون ناله ی مرغان شباهنگ
در وحشت و اندوه شب تار بمیرم
بگذار که چون شمع کنم پیکر خود آب
در بستر اشک افتم و ناچار بمیرم
می میرم از این درد که جان دگرم نیست
تا از غم عشق تو دگربار بمیرم
تا بوده ام، ای دوست، وفادار تو بودم
بگذار بدانگونه وفاداربمیرم

برای تو

+نوشته شده در جمعه 1386/11/05ساعت13:18توسط مــرواریــد |

از بس که غم تو قصه در گوشم کرد

غم های زمانه را فراموشم کرد

یک سینه سخن به درگهت آوردم

چشمان سخن گوی تو فراموشم کرد

                                فریدون مشیری

ديو شب

 

 

لای لای، ای پسر كوچك من

ديده بربند، كه شب آمده است

ديده بربند، كه اين ديو سياه

خون به كف خنده به لب آمده است

 

سر به دامان من خسته گذار

گوش كن بانگ قدم هايش را

كمر نارون پير شكست

تا كه بگذاشت بر آن پايش را

 

آه، بگذار كه بر پنجره ها

پرده ها را بكشم سرتاسر

با دو صد چشم پر از آتش و خون

می كشد دم به دم از پنجره سر

 

از شرار نفسش بود كه سوخت

مرد چوپان به دل دشت خموش

وای، آرام كه اين زنگی مست

پشت در داده به آوای تو گوش

 

يادم آيد كه چو طفلی شيطان

مادر خسته خود را آزرد

ديو شب از دل تاريكی ها

بی خبر آمد و طفلك را برد

 

شيشه پنجره ها می لرزيد

تا كه او نعره زنان می آمد

بانگ سر داده كه كو آن كودك

گوش كن، پنجه به در می سايد

 

نه برو، دور شو ای بد سيرت

دور شو از رخ تو بيزارم

كی توانی بربائيش از من

تا كه من در بر او بيدارم

 

ناگهان خاموشی خانه شكست

ديو شب بانگ برآورد كه آه

بس كن ای زن كه نترسم از تو

دامنت رنگ گناهست، گناه

 

ديوم اما تو ز من ديوتری

مادر و دامن ننگ آلوده

آه، بردار سرش از دامن

طفلك پاك كجا آسوده

 

بانگ می ميرد و در آتش درد

می گدازد دل چون آهن من

می كنم ناله كه كامی، كامی

وای بردار سر از دامن من

                                                فروغ فرخزاد

+نوشته شده در پنجشنبه 1386/11/04ساعت20:5توسط مــرواریــد |