کم کم بزرگ می شیم.کم کم اوج می گیریم.کم کم عاشق می شیم .اولش با یه نگاه .

بعد با یه سلام وبعد دیدارهای دیگه و بعد عشق، عشقی که نمی دونم هوسه یا نه.  همیشگیه یا نه.

 بعضیها پای عشقشون میمونن ولی بعضیها نه

ولی اون موند تا اخرش موند و حالا تنها مهمونش و تنها کسی که اونو می فهمه مرواریدیه که رو گونه هاشه

اره اون بدونه اون قطره اشک تنهاس، تنهای تنها

بی کس ،اما باز هیچکی نبود دلداریش بده

اره غرورشو شکوندن. رو دلش پا گذاشتن، اما اون هنوزم عاشق بود.

یه عاشقه دلشکسته، یه عاشقی که همه چیزشو برای عشقش داد، و از همه چیزش گذشت

از همه چیزش، شاید باورتون نشه.

حالا نشستم دارم از اون براتون میگم، نمی دونم چطوری بگم خودشو راحت کرد، با درد خودشو راحت کرد با زجر با غم

خون جلو چشاشو گرفته بود، با صدای بلند گریه می کرد، هرچی دم دستش میومد، می زد می شکوند.

داد می زد خدایا چرا؟ مگه من چکار کردم؟ مگه من بد بودم؟اخه چرا به من پشت کرد؟

 خدایا؟

خدایا تحملم تموم شده دیگه نمی تونم، خسته شدم

با چشای خودم دیدمش، راحت رو حرفش پا گذاشت

خسته ااااااااام ، خدایاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا!

و بعد ............................... ولی حتی تو اون موقع بازم گفت دوست دارم و

 بعد چشاشو بست برای همیشه.

حالا از دست رفته (خدایا خودت کمکش کن گرچه که از دست رفته)

دیروز اومد سراغش گفت کجاس؟ گفتم پیش خدا، با کمال پررویی اومد، گفت کجاس؟

این عادلانه اس؟ قضاوت با شما ،هرچی دوست دارین بگین، هرچی.